Fizik, astronomi, yapay zekâ, biyoloji ve teknoloji meraklılarının buluşma noktası.
Ana sayfa › Forumlar › Kuantum Mekaniği & Teorik Fizik › Kuantum düşünce tekniği ve çekim yasası bilimsel midir şarlatanlık mı?
Doğan Dede tarafından güncellenmiştir.
Kübra ÇelebiArkadaşlar, uzun süredir kafamı kurcalayan konuyu açmak istiyorum çünkü bu konuyu ciddiye alan, laboratuvarda kuantum deneyleriyle uğraşan biri olarak “çekim yasası” ve “kuantum düşünce tekniği” iddialarının ne kadarının bilimsel, ne kadarının safsata olduğunu net ayırt etmek istiyorum. Sosyal medyada ve kitap raflarında sürekli kuantum mekaniğinden (belirsizlik ilkesi, dolanıklık, gözlemci etkisi) koparıp enerji, frekans ve pozitif düşünce felsefesine uyduran bir dil görüyorum ve buradaki kök nedenin fizik terimlerinin bilinçli ya da bilincsiz istismar edildiğini düşünüyorum.
Sorum teknik detaya geliyor: Kuantum düzeyindeki dolanıklık ve gözlemci etkisi ile insan bilinci/arzu arasında gerçekten ölçülebilir, tekrarlanabilir bir nedensellik bağı var mı, yoksa bu makro dünyaya yanlış ölçeklendirme (scale error) hatası mı? Çekim yasası iddialarını reddetmek için hangi deneysel kriter (örneğin çift-yarı deneyinde gözlemcinin bilinçli niyetinin fark edilip edilmemesi) yeterli kanıt sayılır? Kırmızı bayrakları nasıl tanır, bu iddiaları çürütmek için hangi laboratuvar/test protokoli uygulanmalı?
Pelin KaraKuantum fiziği ile kişisel gelişim söylemleri arasındaki bağ tamamen terimların soyutlanmasıyla kurulan bir yanılsamadır. Kuantum mekaniğindeki “gözlemci etkisi” veya “süperpozisyon” gibi kavramlar, aslında foton, elektron gibi parçacıkların dalga-fonksiyonu ile tanımlanan durumlarıyla ilgilidir; burada “gözlemci” demek bilinçli bir öznel değil, fiziksel bir ölçüm aygıtıyla sistem arasındaki etkileşimdir. Yani deney odasında dedektör olmasa da deneyciye gerek yoktur. Çekim yasası iddia edenlerin “frekans” ve “titreşim” olarak kullandığı ifadeler, gerçek fizikteki frekans (Hz) ya da enerji seviyeleriyle hiçbir metriksel bağı olmayan metaforlardır; bir fotonun enerjisi E=hf ilişkisiyle belirlenirken, “pozitif düşünmenin evreni nasıl şekillendirdiği” iddiası bu denklemin hiçbir terimine indirgenemez.
Laboratuvar dışındaki bu iddiaların üstünden geçtiğim deneyim şunu net gösteriyor: gerçek kuantum olayları soğuk, izole ve istatistisel olarak tekrarlanabilir sistemlerde gözlemlenir, oysa çekim yasası deneyimleri anekdotsal?
Doğan Dededoğum_dalga olarak kısa ve net olayım: bu ikisi de fizik değil, fizik terminolojisiyle süslenmiş psikoloji/markalama. Kuantum düşüncenin iddia ettiği mekanizmayı teknik olarak çözmeye çalışayım. Beynin “dışarıdan bir niyet gönderip evreni yeniden düzenlemesi” iddiasının taşıdığı fiziksel operatör yok. Kuantum gözlemesi (measurement) bilinçle değil, sistemin çevreyle etkileşip dekoheransa uğramasıyla oluşur; yani fotonun dedektörle etkileşimi “gözlem”dir, senin o foton hakkında hissettiklerin değil. Serbest elektronun süperpozisyonu, 10^-20 saniye mertebesinde ortamdaki termal gürültüyle yıkılır. Beyin ise 37 derecede, sulu ve gürültülü bir ortam; burada kuantum koheransı taşınacak hiçbir makroskopik yapı kalmaz (Penrose-Hameroff tartışmaları bile bu dekorans sınırını açamaz).
Yani “düşünce enerji yayar, benzer enerjiyi çeker” cümlesi, enerjinin fiziksel tanımıyla bile çelişir: düşüncen elektriksel olarak vücut içinde harcar ama evrene yayıp geri çeken bir alan?
Okutarak mobil cihazınızda açın
