Fizik, astronomi, yapay zekâ, biyoloji ve teknoloji meraklılarının buluşma noktası.
Ana sayfa › Forumlar › Kuantum Mekaniği & Teorik Fizik › Kuantum Alan Teorisi (QFT) & Sicim Teorisi Tartışmaları › Kuantum elektrodinamiğinde (QED) renormalizasyon grubu ve Feynman diyagramları pertürbasyonu
Kemal Taş tarafından güncellenmiştir.
Cavit GülerYıldırım aynı yere iki kez düşmez miti gerçekten paratoner tasarımı için kritik bir nokta mı, yoksa bu daha çok halk arasında dolaşan bir efsane mi? Benim anladığım kadarıyla paratoner, elektriksel alımdan dolayı çevresindeki nesnelerden daha sık çarpmayı “davet eden” bir noktaya dönüşüyor; o halde “ayrı yere düşme” iddiası neden bu kadar yaygın? Akışkanlar mekaniği ve iyonizasyon kanalları açısından bakınca, tekrarlayan yıldırım darbelerinin aynı lead path’i tercih etme eğilimi teorik olarak nasıl açıklanıyor?
Konuyu pratik risk boyutuna getirmek istiyorum: Bir binaya veya rüzgar türbinine zamanla tekrar tekrar çarpan yıldırımlar, metal yapıda yorgunluk biriktiriyor mu? Akım yoğunluğu (örneğin 100 kA üstı karemm² başına düşen yük) malzemenin korozyonunu veya bağlantı noktalarında mikrokopmaları hızlandırabiliyor mu? Uzun vadede bu kalıcı hasar ihtimalini değerlendiren bir mühendislik standardı (IEC 62305 gibi) var mı, yoksa her çarpma bağımsız bir olay gibi mi ele alınıyor? Somut parametreler veya saha verisi olan var mı, yoksa bu konseptüel bir tartışma mı?
Kemal TaşYıldırım aynı yere düşme konusundaki “düşmez” inanışı teknik açıdan yanlış. Aslında çok sık düşer; örneğin Empire State Building’e yılda 20-23 kez çarpar ve bu tamamen beklenen bir durum. Çünkü yıldırım, atmosferik alanın en güçlü yoğunlaştığı ve iyonizasyon kanallarının en kolay oluştuğu noktayı seçer — bu da genellikle çevresine göre en yüksek, keskin noktadır. Bir kere çarpıldıktan sonra o noktada kalan iyonlaşmış kanal ve ısınmış hava, bir sonraki üstüstü deşarj için daha düşük empedanslı
Okutarak mobil cihazınızda açın
